«سکه‌ها و فن سکه‌شناسی مربوط به آن، در بطن مسايل تاريخی، فرهنگی و هنری بسياری قرار دارد، و کسی که به مطالعه‌ی يک تمدن سنتی يا تاريخ دورانی متقدّم می‌پردازد به سختی می‌تواند از پردازش و بررسی اين اشياء هزارگونه طلا، نقره و مس چشم پوشی نمايد. مورّخان اقتصادی در آنها استانداردهای انتزاعی می‌يابند که برای کنترل بازار منطقه‌ای يا بين‌المللی مورد استفاده قرار گرفته، و بدين وسيله به نتايجی درباره‌ی تورم، يا وجود و عدم وجود طلا و نقره دست می‌يابند. برای مورخان سياسی، علت اصلی علاقه‌مندی به سکه‌ها وجود نشان‌های رسمی و حکومتی است. سکه‌ها که اغلب در ضرّاب‌خانه‌های حکومتی تحت کنترل‌های شديد دولتی ساخته می‌شدند، نمايانگر نشانه‌های‌ قدرت و حاکميت‌اند، و تغيير اين نشانه‌ها به معنای تغييرات بزرگ سياسی و عقيدتی است. مورخان هنری دلايل فراوانی برای علاقه‌مندی به سکه‌ها دارند، اما دليل عمده روش‌شناسانه، آن است که بيشتر اين سکه‌ها دارای تاريخ هستند و بنابراين معيارهايی را برای علاقه‌ی شديد مورخان هنر جهت تعيين توالی تاريخی، مهيا می‌نمايند. به علاوه، سکه‌ها پيغام‌های تصويری هستند که در ميان جمعيت وسيعی گسترده بودند، و تعداد کامل آنها می‌تواند درکی از زبان تصويری طبيعی يک فرهنگ و يا لحظه‌ی تاريخی را القاء نمايد. مورخان علم اجتماع و قوم‌شناسان می‌دانند که تا چه اندازه سکه‌ها بخشی از نظام پيچيده‌ی هديه و صله که از شاخصه‌های هر اجتماع انسانی است بوده است.»

اولگ گرابر، قرونی از طلا: ضرب سکه در اسلام قرون وسطی. لندن: نگارخانه‌ی زمانه، ۱۹۸۶، «مقدمه»، ص. ۶.