نگارخانه
نسخههای خطی خوجکی
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
رسمالخط خوجکی که اساساً در ايالت سند به وجود آمده است متعلق به خانوادهی لاندا يا رسمالخطهای مقطعی است که از الفبا و حروف صداداری مشابه با ساير رسمالخطهای تجار هندی و ساير هنجارهای فرهيختگان نگری استفاده میکند. بنا به سنت اسماعيلی، داعی-پير صدرالدين رسمالخط خوجکی را به عنوان ابزاری برای حفظ ادبیات مقدس جامعه ابداع کرده است.
مطالب خوجکی به جای مانده، به تعدادی قابل توجه است که شامل چند صد نسخهی خطی است که عمدهی آنها مشتمل بر ادبيات گنان است (اعتقاد بر اين است که اصطلاح گنان از کلمهی سانسکريت جنان يا «دانش» گرفته شده است). گنانها پيکرهی گستردهای از آثاری هستند که شامل چند صد مناجات يا غزل مذهبی است که بخشی محوری از زندگی دينی جامعهی اسماعيليان نزاری در شبهقارهی هند بوده است. اين گنانها به پيرها و سيدها منسوب هستند که به احتمال قوی از قرن دوازدهم ميلادی به بعد تصنيف شدهاند. اين متون به زبانهای متعددی نوشته شدهاند، از جمله به زبانهای سندی، پنجابی، گجراتی، اردو-هندی، عربی و فارسی. اما همهی اينها با استفاده از رسمالخط خوجکی تحرير شدهاند.
مجموعهی مؤسسهی مطالعات اسماعيلی يکی از بزرگترين مجموعههای نسخههای خطی خوجکی در جهان است که تقريباً يک چهارم آنها تا به حال فهرست شدهاند. شواهد موجود نشان میدهد که سنت استنساخ به چندين قرن پيش از تاريخ نسخههای موجود باز میگردد. نسخههای موجود عمدتاً متعلق به قرن نوزدهم به بعد هستند. عموماً تاريخ استنساخ نسخهها به سال ساموات (س.) ثبت شدهاند. تاريخهای هجری قمری و ميلادی نيز در نسخههای خطی بعدتر ديده میشوند.
درگاهها