پیشینه‌ی ما

در سخنرانی خود در آوریل ۲۰۰۳ در مراسم افتتاحیّه‌ی باغ‌های آرامگاه همایون که توسّط بنیاد فرهنگی آقاخان (AKTC) در دهلی، هندوستان بازسازی شده بود، چهل و نهمین امام اسماعیلی، والاحضرت شاه کریم الحسینی،  آقاخان چهارم، خاطرنشان نمودند که ساخت چهارباغ، نخسین نمونه در شبه قارّه‌ی هند، که یک آرامگاه گورکانی را احاطه کرده است، تلاشی برای ایجاد کمال متعالی - جلوه‌ای از بهشت ​​روی زمین - به شمار می‌رفت.

آقاخان چهارم با اشاره به اینکه باغ‌های بازسازی شده به «نقطه‌ی اتّکا و محرّکِ توسعه‌ی اجتماعی-اقتصادی و نیز منبعی بی‌بدیل برای آموزش تبدیل می‌شوند»، اظهار داشت: «خواه از طریق بی‌توجّهی یا تخریب عمدی، ناپدید شدن آثار فیزیکی گذشته، ما را از چیزی بیشتر از خاطرات محروم می‌کند. فضاهایی که واقعیّت‌های تاریخی را تجسّم می‌بخشند، یادآور درس‌های گذشته هستند.»

ایشان ۱۸ ماه بعد، در نوامبر ۲۰۰۴، که برای شرکت در نهمین دوره‌ی جوایز معماری آقاخان (AKAA) به آرامگاه همایون بازگشته بود، پرسیدند: «چگونه می‌توانیم گذشته را حفظ کنیم و الهام‌بخش آینده باشیم؟»

این پرسش و پرسش‌های مشابه در خصوص نقش حیاتی میراث در شکوفایی انسان، در سال ۲۰۰۷ به پیشنهاد طرحی انجامید که بر اساس آن مقرّر گردید آثار مربوط به میراث اسماعیلی در جهان به‌عنوان بخشی از ابتکار جشن زرّین مستندسازی شوند.

  گفت‌وگوها و مباحث گسترده‌ای در طی سال‌های ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۴ شکل گرفت که در این پروسه دامنه، معیارها و تعریف مفهوم میراث اسماعیلی و شیوه‌های مستندسازی آن معیّن گردید؛ در همین دوره فهرستی ابتدایی از این مکان‌ها تدوین شد.

غیر از این، مجموعه‌ای گسترده از ساختمان‌ها و نهادهای شبکه‌‌ی توسعه‌ی آقاخان ( AKDN) )، مانند بیمارستان‌، مدارس، اتاق‌های خبر، کارخانه‌ها و پروژه‌های زیرساختی نیز بخشی از گستره‌ی فعالیّت‌های حیاتی است که در حوزه‌های مختلف فعالیّت‌های بشری تلاش می‌کنند. 

این مکان‌ها همگی بیانگر آن هستند که چگونه اسماعیلیان، به عنوان شیعه و مسلمان، همواره در هر زمان و مکانی که بوده‌اند در نحوه‌ی زندگی، کار و خدماتی که ارائه می دهند تأثیر‌گذار بوده‌اند.