مؤسّسه‌ی مطالعات اسماعیلی (IIS) این هفته از پژوهش‌گران برجسته‌ی یهودیّت، مسیحیّت و اسلام اوّلیّه در مرکز آقاخان استقبال کرد. این کنفرانس دو روزه با عنوان « پیش از «جستجوی خوشبختی»: شکوفایی عاطفی در یهودیّت، مسیحیّت و اسلام اوّلیّه » در روزهای سه‌شنبه ۷ و چهارشنبه ۸ ژوئیه ۲۰۲۶ برگزار شد.

دکتر کارن باوئر ، دانشیار مطالعات قرآنی در مؤسّسه‌ی مطالعات اسماعیلی، این کنفرانس را به همراه دکتر فرانسوا میرگت از دانشگاه ایالتی آریزونا و دکتر دانیل آن از دانشگاه یونسِی برگزار کرد. آکادمی بریتانیا این رویداد را با همکاری مؤسّسه‌ی مطالعات اسماعیلی و با حمایت بیشتر بنیاد ولکام برگزار کرد.

قبل از جستجوی شادی و خوشبختی

شادی و رفاه امروزه از موضوعات پرطرف‌دار هستند. با این حال، تاریخچه‌ی آنها بسیار کمتر مورد مطالعه و درک قرار گرفته است. در دنیای انگلیسی زبان، شادی اکنون به طور گسترده به عنوان یک احساس مثبت و یک ارزش مثبت - چیزی که باید به طور فعّال دنبال شود - تلقّی می‌شود. با این حال، این ارتباط از نظر تاریخی مشروط است.

معنا و جایگاه اخلاقی شادی مدّت‌هاست که مورد بحث قرار گرفته است. متفکّران دینی اوّلیه رابطه‌ی بین فضیلت، حالت خوب بودن، و لذّت، احساس خوبی، را بررسی کرده‌اند. با وجود علاقه‌ی روزافزون علمی به تاریخ شادی، مطالعات تطبیقی ​​آرمان‌های عاطفی بین سنّت‌های دینی به طرز شگفت‌آوری نادر است. این کنفرانس مستقیماً به این سؤال پرداخت. متخصّصان اندیشه‌های اوّلیه‌ی یهودی، مسیحی و اسلامی، پیش از آنکه جستجوی شادی در فرهنگ غربی غالب شود، به بررسی معنای شکوفایی پرداختند.

آنچه در کنفرانس بررسی شد

شرکت‌کنندگان بررسی کردند که چگونه آرمان‌های شکوفایی عاطفی در طول زمان در هر سنّت شکل گرفته‌اند. آن‌ها همچنین بررسی کردند که چگونه این آرمان‌ها در جوامع مذهبی با یک‌دیگر تلاقی و تأثیر می‌گذارند و کدام کارکردهای اجتماعی و اخلاقی را ایفا می‌کنند. مضامین شامل فضیلت، اخلاق و زندگی خوب؛ نقش عواطف در رشد اخلاقی و معنوی؛ و درک دینی از لذّت، میل، شادی و رضایت بود.

سخنرانان همچنین بررسی کردند که چگونه این دیدگاه‌های تاریخی به گفتگوهای معاصر در مورد شادی، رضایت و وضعیّت انسان کمک می‌کند. بنابراین، این کنفرانس سهم قابل توجّهی در مطالعه‌ی میان‌رشته‌ای رفاه انسان داشت و تاریخ فکری غنی و کمتر مطالعه‌شده‌ای را روشن کرد.

سخنران کلیدی و دیگر سخنرانان

پروفسور دارین مک‌ماهون، مورّخ برجسته‌ی ایده‌ی شادی، سخنرانی اصلی را ایراد کرد. برنامه‌ی گسترده‌تر شامل ارائه‌های پژوهشی و میزگردهایی از پژوهش‌گرانی از مؤسّسات سراسر آمریکای شمالی، اروپا، غرب آسیا و شرق آسیا بود.

مشارکت‌کنندگان شامل اندرو کریسلیپ، دیوید لمبرت، اِرِز دِگولان، ایاد ابوعلی، جولیا برِی، هان هسین لیو، هاوا تیروش-ساموئلسون، کاترین هاکی، کاترینا هایدن، کایلی کراب، نانسی خالِک و سارا کیپفر، به همراه سه برگزارکننده بودند. این پژوهش‌گران رشته‌هایی مانند مطالعات دینی، تاریخ، الهیّات و فلسفه را در بر می‌گیرند.

درباره‌ی برگزارکنندگان

دکتر کارن باوئر در مورد قرآن و تاریخ پذیرش آن، زنان و جنسیّت در قرآن و اندیشه‌ی اسلامی و تاریخ احساسات تحقیق می‌کند. از جمله آثار او می‌توان به «زنان، خانواده‌ها و آخرت در قرآن: حمایت از تقوا» (انتشارات دانشگاه آکسفورد، ۲۰۲۳، با همکاری فراس حمزه) و «سلسله مراتب جنسیّتی در قرآن: تفاسیر قرون وسطایی، پاسخ‌های مدرن » (انتشارات دانشگاه کمبریج، ۲۰۱۵) اشاره کرد.

دکتر فرانسوا میرگت دانشیار زبان عبری باستان و تاریخ احساسات در دانشگاه ایالتی آریزونا است. تحقیقات او بر احساسات و تاریخ «خود» در ادبیّات یهودیّت باستان متأخّر متمرکز است. کتاب او با عنوان «تاریخ اوّلیه‌ی شفقت: احساسات و تخیّل در یهودیّت هلنیستی » (انتشارات دانشگاه کمبریج، ۲۰۱۷) سهم کلیدی در این زمینه دارد.

دکتر دانیل آن استادیار تاریخ کلیسا در دانشگاه یونسِی در سئول است. تحقیقات او بر اساس مطالب باستان‌شناسی و منابع متنی به زبان‌های یونانی، سریانی و قبطی مربوط به تاریخ اجتماعی مسیحیّت اوّلیه در غرب آسیا است. اوّلین کتاب او، ترس از خدا: تمرین احساسات در رهبانیّت اواخر دوران باستان، در سال ۲۰۲۵ توسّط انتشارات دانشگاه کالیفرنیا منتشر شد.